Öfke, Yıkım ve Metallica

“So celebrate and let your fires burn!”*

Metallica’yı daha önce duymayanımız var mı? Evet, evet! “Nothing Else Matters”ı söyleyen grup! Herkesin bildiği “Nothing Else Matters” bir yana, grubun 18 Kasım 2016 tarihinde çıkardığı “Hardwired…To Self Destruct” ile birlikte şu anda on stüdyo albümü bulunmakta. Metallica’yı sadece bir Thrash Metal grubu olarak düşünürsek evet ilk dört albümden sonra davayı sattılar. Ancak Metallica sadece bu değil. Onlar aslında her albümde yeni şeyler deneyen bir grup. And Justice for All’da kısılan baslar ve tonları değişen davul, Load, Re-Load, St. Anger, Death Magnetic albümleri, Lulu… Keskin sınırları olan bir tarz belirlemek ve hep o sınırlar içerisinde bir şeyler üretmeyi tercih etmeyen bir grup olduğunu söyleyebiliriz bence Metallica’nın. Bu albüm de yine arayışa devam ettikleri bir albüm, dinleyicilerin beğenmesi için yapılmamış. Zaten zannetmiyorum Metallica’nın böyle bir kaygısı olacağını J

Şarkıları sadece melodileriyle değil, sözleriyle ve klipleriyle de değerlendirmek gerektiğini düşünüyorum. Albüm genel olarak bir yıkım, yok oluş hem de insanın kendi eliyle ortaya çıkardığı bir yok oluştan, kimliğini kaybetmeden bahsediyor. Albümün kapağında da grup üyelerini dijital bir resimde birbirlerine karışmış halde görebiliyoruz. Ancak tabi ki tek tema yıkım, yok olma değil. “I’m addicted to the fame” derken “Moth into the Fame”de şan şöhretten, “Dream No More”da Lovecraft’ın Cthulu’sundan bahsediyor.

18 Ağustos 2016’da büyük bir şok yaşadık. Metallica sekiz yıl aradan sonra çıkartacağı albümünün ilk teklisini paylaştı. “Hardwired” yayınlandığında Metallica hayranları ikiye bölündü. Bir grup, şarkının adeta köklere dönüş işareti olduğunu, yeni albümün buram buram thrash metal kokan bir albüm olacağını savunurken diğer grup da şarkının tam bir fiyasko olduğunu söylüyordu. Bir yandan tekdüze üç-dört rifften oluşan, kötü bir solo barındıran bir şarkı. Ama öte yandan yıllar sonra yayımlanmış yeni bir kayıt, ki bu süreçte dinleyicinin beklemekten ciğeri soldu desek yanlış olmaz. Bu yüzden bu single, şarkıyı beğenen beğenmeyen herkesin albümü daha bir hevesle beklemesine sebep olmuştur, eminim. Ayrıca Death Magnetic’den sonra kayıt kalitesi iyi bir Metallica şarkısı dinlemek hepimize iyi geldi. Hardwired aynı zamanda yeni albümün de açılış parçası olarak seçilmiş. Süre olarak albümün içindeki en ideal parça diyebilirim. Dinlerken “Artık bitsin…” hissi uyandırmıyor ancak riffler birbirine yedirilememiş, kulağa “Güzel oldu bu, bunu da ekleyelim” mantığıyla kurulmuş gibi geliyor.

Albümün ikinci şarkısı, aynı zamanda üçüncü single olarak klibiyle yayınlanan “Atlas, Rise!”. Ses kalitesi kesinlikle “Death Magnetic”den iyi, evet ama 6:28 süreli bir şarkıda neredeyse sürekli aynı ritmi atan davulun insanı sıktığı da bir gerçek. Nakaratları vurucu ama aynı şeyi verse kısımları için söyleyemem. Solosu “Eh işte…” diyeceğimiz bir şekilde başlıyor, güzel bitiyor ama sonrasında tekrar sözlere dönmek şarkının gereksiz uzamasına sebep olmuş gibi. Finale doğru güzel bir riff doğaçlamışlar da onu kaybetmemek için şarkıyı uzatmışlar hissi veriyor dinleyene. Ayrıca söylemeden geçemeyeceğim, şarkının genelinde bir Iron Maiden havası dikkati çekiyor.

Now That We’re Dead’e geldiğimizde adeta Metallica’yı taklit etmeye çalışan bir grubun şarkısını dinliyoruz. İntrosu gereksiz uzun, araya başarısız bir melodik kısım koyulmuş, gereksiz uzun bir şarkı bence.

Albümün ikinci singleı olarak 26 Eylül’de yayınlanan “Moth into the Flame” albümün üçüncü, bence aynı zamanda en öne çıkan şarkısı. 5:51’lik süreye rağmen insan her dakikasına eşlik etmek istiyor. Akılda kalıcı ve agresif riffler, üstelik James Hetfield da çok başarılı bir vokal yapmış.

Dream No More sözleriyle ve riffleriyle bir Load ya da Re-Load şarkısı. Davulları sıkmıyor, bas gitarı takip etmekte zorlanmıyoruz, solosu da şarkıyı yükseltmiş ancak hiçbir şey değiştirmeden aynı riffi dakikalarca tekrarlamaya ne gerek var diye soruyor insan.

Halo on Fire distortionlu girişinden sonra arpeje dönen gitarlarıyla, James Hetfield’ın melodik vokalleriyle öne çıkan bir şarkı bence. Olumsuz bir yorum yapamayacağım bu şarkıya, resmen olmuş!

Albümün ikinci yarısında bizi Confusion karşılıyor. Ana riff gerçekten çok vurucu. İlginç bir şekilde ilk dinlediğimde Am I Evil’i anımsattı. Metallica’nın yaptığı Garage şarkısı olmuş.

ManUNkind bas girişiyle bizi şaşırtıyor. Rob Trujillo’nun da şarkının yapılmasına büyük katkıda bulunduğu belli. Belki de bundan sonra yeni şarkı yapmada daha aktif rol alacağının habercisidir. Albümün balladı diyebiliriz belki. Tek eleştirim yien şarkının uzunluğuna olacak, 4:30- 5 dakika civarında olsa kesinlikle harika şarkı ancak 6:55 yapmak için sanki gitarlarını çok beğenmiş de bırakamamışlar havası estiriyor.

ManUNkind’dan sonra bir anda “Harvester of Sorrow” duyduğumuzu sanıyoruz, sıradaki şarkı “Here Comes Revenge”. Vokal melodisini ve baslarını özellikle beğendiğimi söylemem gerekiyor ama nakaratları özellikle de davulları biraz sıkıyor insanı.

Am I Savage’ın introsu harika ancak nakarat kısmında sanki ne yapacaklarını bilememişler de orayı öylesine oturtmuşlar gibi. Ancak diğer tüm şarkıların aksine keskin bir finalinin olması güzel.

Gelelim albümdeki açık ara favori şarkıma: “Murder One”. Motörhead’in 28 Aralık 2015’de kaybettiğimiz vokali/bas gitaristi Lemmy Kilmister adına yazılmış bir şarkı. (Murder One, Lemmy Kilmister’ın sahnede kullandığı amfinin adıydı.) Adeta bir Enter Sandman tonlarıyla başlayan şarkı şaşırtıyor. Bunun dışında yapabileceğim bir yorum yok, çünkü bence olmuş!

Albümün son şarkısı “Abi Metallica ilk dört albümden sonra bitti yaa”, “Black’den sonrası yalan yeaa” diyenlere cevap verebilecek bir thrash metal şarkısı olmuş. Özlememiş miyiz? Özlemişiz.

12 şarkılık albümün yanında bir de üçüncü bir CD barındıran bir Deluxe Set yayınladı grup. Bu üçüncü CD’de 2014’de yayınladıkları “Lords of Summer”ın yenilenmiş stüdyo kaydı, üç cover ve eski şarkıların canlı versiyonları bulunuyor. İlk dinlediğimde hoşlanmadığım “Lords of Summer”ın son hali bence daha güzel. Coverlar hakkında konuşmak ise bana düşmez.

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

nineteen − 7 =